۱۷سپتامبر ۲۰۲۵- بر اساس یافته های جدید منتشر شده در نشریه Diabetologia، افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ که دچار کاهش آگاهی نسبت به هیپوگلایسمی(IAH) هستند، در صورت افت مکرر سطح قند خون، با خطر بسیار بالاتری از بروز حملات شدید افت قند خون مواجه اند.
مطالعه ی بین المللی SFDT1، نشان داد که اندازه گیری صرف «زمان زیر محدوده TBRیا TBR» با استفاده از دستگاه پایش مداوم گلوکز، برای پیش بینی هیپوگلایسمی شدید(SHE) کافی نیست؛ بلکه ترکیب داده هایTBR با ارزیابی سطح آگاهی فرد نسبت به هیپوگلایسمی، شناسایی خطر را بسیار دقیق تر می کند.
پژوهشگران به سرپرستی دکتر پراتیک چودری از مرکز تحقیقات دیابت دانشگاه لستر، داده های ۸۴۸ فرد بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۱ را که از دستگاه پایش مداوم گلوکز استفاده می کردند، بررسی نمودند. در طول ۱۲ ماه پیگیری، ۱۱.۷ درصد از شرکت کنندگان حداقل یک رویداد شدید هیپوگلایسمی را گزارش کردند- وضعیتی که در آن سطح گلوکز خون به حدی پایین می آید که فرد نیاز به کمک فرد دیگری دارد. تیم تحقیق دو آستانهTBR را بررسی کرد: سطح گلوکز زیر ۷۰ میلی گرم در دسی لیتر(TBR70) و زیر ۵۴ میلی گرم در دسی لیتر(TBR54).
یافته های این مطالعه شامل موارد زیر بود:
· زمان بیشتر در محدوده ی زیر قند خون هدف (TBR) به تنهایی پیش بینی قابل اعتمادی برای هیپوگلایسمی شدید نبود.
· شرکت کنندگان دارای آگاهی طبیعی نسبت به هیپوگلایسمی، در تمام سطوح TBR خطر پایین و ثابتی داشتند.
· افرادی که هم دچار کاهش آگاهی نسبت به هیپوگلایسمی بودند و هم زمان قابل توجهی را در محدوده ی پایین قند خون هدف سپری کرده بودند، با خطر بسیار بالاتری مواجه بودند.
· افرادی که بیش از ۶ درصد از زمانها را با سطح قند خون زیر ۷۰میلی گرم در دسی لیتر (TBR70) سپری کردند و در عین حال دچار کاهش آگاهی نسبت به هیپوگلیسمی (IAH) بودند، بیش از سه برابر بیشتر از کسانی که زمان کمی را در محدوده ی پایین سپری کرده و آگاهی طبیعی داشتند، در معرض خطر حملات شدید افت قند خون قرار داشتند (نسبت شانس: ۳.۳۲).
· افرادی که حداقل ۱ درصد از زمانها را با سطح گلوکز زیر ۵۴ میلی گرم در دسی لیتر(TBR54) سپری کرده و هم زمان دچار کاهش آگاهی نسبت به هیپوگلایسمی(IAH) بودند، تقریباً سه برابر بیشتر از افراد دارای آگاهی طبیعی و زمان پایین در محدوده ی خطر، در معرض بروز حملات شدید افت قند خون قرار داشتند (نسبت شانس: ۲.۹۹).
آگاهی از هیپوگلایسمی با استفاده از «نمره گلد یا Gold Score» اندازه گیری شد؛ ابزاری که توانایی فرد در تشخیص علائم افت قند خون را ارزیابی می کند. در صورت کاهش این آگاهی، فرد ممکن است نتواند به موقع اقدامات اصلاحی را انجام دهد و سطح قند خون بدون هشدار به حد خطرناک برسد.
پژوهشگران تأکید کردند که مراقبت های فعلی دیابت اغلب بر معیارهایی مانندTBR برای تنظیم درمان تمرکز دارند. اما نتایج این مطالعه نشان می دهد که چنین معیارهایی، هرچند مهم، نباید به تنهایی برای شناسایی افراد در معرض خطر شدید هیپوگلایسمی استفاده شوند. در عوض، غربالگری منظم برای IAH باید همراه با پایش مداوم گلوکز انجام شود.
با وجود پیشرفت های فناوری در مدیریت دیابت- از جمله پمپ‌های انسولین و حسگرهای قند خون لحظه ای- هیپوگلایسمی شدید همچنان یک چالش پایدار باقی مانده است. این مطالعه بر نیاز به ارزیابی های جامع که عوامل رفتاری و فیزیولوژیکی را در نظر می گیرند، تأکید می کند. راهبردهای آموزشی و شناختی-رفتاری برای بهبود تشخیص هیپوگلایسمی، همراه با پایش دقیق قند خون، می توانند به کاهش خطر کمک کنند.
نویسندگان مقاله نوشتند:«مطالعه یSFDT1 نشان داد که زمان سپری شده در محدوده هیپوگلایسمی به تنهایی پیش بینی کننده مناسبی برای رویدادهای شدید افت قند خون نیست. ارزیابی آگاهی فرد نسبت به هیپوگلایسمی زمینه ای حیاتی فراهم می کند که به پزشکان امکان می دهد افراد در معرض خطر را شناسایی کرده و مداخلات مناسبی را طراحی کنند».
آنها در پایان نتیجه گیری کردند: «این رویکرد ترکیبی می تواند در پیشگیری از حملات خطرناک هیپوگلایسمی و ارتقای ایمنی مدیریت دیابت در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ نقش کلیدی ایفا کند».
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/hypoglycaemia-awareness-key-to-predicting-severe-events-in-type-1-diabetes-study-shows-155192